دکتر رضا بهمنش
نورولوژی رادیولوژی نورورادیولوژی
درباره وبلاگ


وبلاگ شخصی دکتر رضا بهمنش
رادیولوژیست
چهارشنبه بیست و چهارم آبان ۱۳۹۱ :: 9:29 ::  نويسنده : دکتر رضا بهمنش

فلبامات: این دارو دفع کلیوی و کبدی دارد و نیم‌ عمرش 14 تا 22 ساعت است. از جمله عوارض این دارو می‌ توان به بی اشتهایی ، تهوع ، آنمی آپلاستیک و نارسایی کبدی اشاره کرد.

گاباپنتین: مکانیسم اثر این دارو هنوز هم ناشناخته است. شاید تغییر در شارژ کانال‌ های کلسیمی در اثربخشی آن دخیل باشد. دفع گاباپنتین کلیوی است و نیم عمر آن 5 تا 7 ساعت است. افزایش وزن ، نیستاگموس و ضعف عوارض ناخواسته ی این دارو محسوب می ‌شوند.

لاکوزامید: بیشترین میزان دفع این دارو کلیوی است تا کبدی. نیم عمر آن 13 ساعت است. از شایع‌ ترین عوارض احتمالی ناشی از مصرف این دارو می ‌توان به سردرد ، گیجی ، تهوع و دوبینی اشاره کرد.

لاموتریژین: این دارو نیم عمر 15 تا 30 ساعته دارد. گیجی ، آتاکسی ، تهوع و بثورات پوستی از جمله عوارض این دارو هستند.

لوتیراستام: این دارو دفع کلیوی داشته و نیم عمر 7 تا 8 ساعته دارد. گیجی ، تهاجم ، بی‌ قراری و اضطراب از جمله عوارض احتمالی هستند.

اکس‌ کاربازپین: این دارو دفع کبدی و کلیوی دارد. هیپوناترمی ، ضعف ، سردرد ، آتاکسی و بثورات پوستی از جمله عوارض این دارو هستند.

از دیگر داروهای جدید ضد صرع می ‌توان به پرگابالین ، روفینامیاد ، تیاگابین ، توپیرامات و زونیزاماید اشاره کرد.هم اکنون داروهای متعددی در زمینه ی درمان صرع در دست تولید هستند که می ‌توان آنها را در درمان صرع راجعه جایگزین داروهای قدیمی ‌تر کرد. برخی از این داروها ساخته شده‌ اند تا فعالیت داروهای ضد صرع موجود را بهبود ببخشند. از جمله این داروها می‌ توان بریوازاستام (آنالوگ لوتیراستام)یا لوبل ، والروسمید (آنالوگ والپروات) ، لیکاربازپین (آنالوگ اکس کاربازپین) و فلوئوروفلبامات (آنالوگ فلبامات) را نام برد.

دو داروی لاکوزاماید و روفیناماید اخیرا از سوی سازمان غذا و داروی آمریکا مورد تایید قرار گرفته ‌اند. لاکوزاماید به عنوان داروی همراه برای درمان صرع پارسیل در بیماران بالای 17 سال مورد تایید قرار گرفته است. این دارو به دو شکل خوراکی و تزریقی موجود است. روفیناماید ، یک مشتق تری‌ آزول است که به عنوان درمان همراه در تشنج‌ های مرتبط با نشانگان لنوکس-گاستوس در بزرگسالان و کودکان بالای 4 سال تجویز می شود. این دارو به شکل قرص برای مصرف خوراکی به بازار آمده است. در مطالعات انجام شده ، هر دو داروی مذکور در مقایسه با دارونما فواصل دفعات تشنج را در بیماران افزایش داده‌ اند و شایع‌ ترین عوارض احتمالی ناشی از مصرف آنها گیجی ، تهوع و سردرد بوده است.

هدف از دارو درمانی در بیماران مبتلا به صرع کاهش تناوب حملات (و در حالت ایده آل قطع حملات) از یک سو و کاهش شدت آنها از سوی دیگر می باشد. در واقع امروزه دارویی که بتواند صرع را درمان کند وجود ندارد و تمام درمان ها علامتی هستند. مشکلی که این داروها دارند عوارض نسبتا بالای داروهای ضد صرع می باشد. انتخاب دارو بستگی دارد به نوع صرع و بیماری های همراه دیگری که فرد به آنها مبتلا است (خصوصا بیماری های کبدی و کلیوی ، به خاطر اثری که بر متابولیسم داروها دارند). به علاوه باید به تداخلات دارویی توجه شود (در اکثر موارد کنترل صرع مستلزم درمان چند دارویی است).

منبع:

سایت دایره المعارف بدن انسان(دکار اسماعیلی)

موضوعات


 
 
تمامی حقوق این وبلاگ محفوظ است |طراحی : پیچک
 
  • سه ساله
  • صحاب